Een van de meest prominente voorbeelden is de Nutrition Council of Toronto, Canada die sinds 1991 functioneert als een subcommissie van de voedselraad voor volksgezondheid van de stad. Vanwege de gemeentelijke affiliatie kan het worden gecategoriseerd als een voedselraad ‘van bovenaf’. Aan de oprichting van de voedselraad gingen evenementen en activiteiten vooraf die zich richtten op het thema stedelijke voeding, met name het thema voeding en gezondheid. In 2000 stemden de leden van de gemeenteraad van Toronto unaniem om een ‘voedselveilige’ stad te worden. Ze besloten de volgende kwesties aan te pakken: betere toegang tot kwalitatief hoogwaardig, cultureel passend voedsel; voldoende inkomen om voedsel te kopen; een duurzaam voedselproductiesysteem.

De voedselraad wordt ondersteund door een paar coördinerende medewerkers en meer dan 30 vrijwilligers houden het draaiende. De voedselraad heeft ook een jeugdraad, waarin jongeren van 16 tot 30 jaar aan het voedingsbeleid van d stad werken.

De voedselraad heeft tot nu toe een aantal successen geboekt. Er werd onder andere een voedselactieplan ontwikkeld om voedings- en hongerproblemen op een samenhangende manier aan te pakken. De voedselraad besprak uiteenlopende kwesties, zoals hoe de stad Toronto ervoor kan zorgen dat iedereen toegang heeft tot voedsel of hoe er ‘win-winsituaties’ kunnen worden gecreëerd die goed zijn voor de samenleving, het milieu, de economie, de gezondheid en de begroting van de stad. Andere activiteiten zijn onder meer de aanleg van daktuinen en het opstarten van een boerenprogramma om halal-geitenvlees te produceren voor de groeiende moslimgemeenschap in de stad. Het is ook de bedoeling om criteria te definiëren die als leidraad moeten dienen voor de inkoop van voedsel door gemeentelijke instellingen.

Maar de voedselraad staat ook voor uitdagingen, zoals het versterken van de relatie tussen de stad en haar omgeving. De overheid beschouwt voedselproductie momenteel niet als een zaak van stedelijke gebieden, maar eerder als een zaak van plattelandsgebieden. Dat maakt het  lastig om op een consistente manier na te denken over de relatie tussen stad en voedsel. Het is ook een uitdaging om ervoor te zorgen dat het thema voedsel in het dagelijks leven niet van de agenda van stedelijke beleidsmakers verdwijnt.

De afgelopen jaren heeft de voedselraad van Toronto een nieuwe richting ingeslagen, die door een van haar leden wordt gezien als een grotere focus op voedselsoevereiniteit:

“We zijn van discussies over voedselzekerheid overgegaan op debatten over voedselsoevereiniteit. We hebben het nu meer over de algemene context van duurzaamheid, die iedereen raakt die betrokken is bij de voedselketen en het voedselsysteem. Van producenten die recht hebben op een eerlijk inkomen tot consumenten die recht hebben op voldoende geld om het voedsel te kopen dat ze nodig hebben. We willen ons niet alleen richten op arme mensen die niet genoeg te eten hebben. Wij willen ook boeren bij de discussie betrekken. Het hele systeem moet eerlijk zijn voor iedereen.” (Blay-Palmer 2009)

Ook de structuur van de voedselraad is gewijzigd. Het stadsbestuur heeft meer administratief personeel aan de voedselraad toegewezen, waardoor deze een ‘insider’ van de infrastructuur van de stad is geworden en meer middelen heeft gekregen, zodat deze beter kan voldoen aan de eisen van de politiek en het bestuur.